دايكندى

دايكندى محروم به اميد فردا !

دوستان عزيز، فضاى مظلوميت اين منطقه را نمى توان دامنگير يك طبقه دانست بلكه دود اين غصه ها از چشمان همه اشك جارى كرده است !

از يكسو در طول اين چند سال اخير تغيراتى در مركز و مناطق بوجود امده است كه مايه مسرت هر انسان مى شود اما از سوى ديگر كندى روند بازسازى هم به نگرانى مردم افزوده است.

تعدادى ساختمان هاى پخته در مركز و خانه سازى ها به روش شهرى ، رنگ و نماى اين منطقه را جذاب كرده اند اما فرودگاه خاكى ان افسوس بر انگيز است.

در جوار مركزولايت ، سرك هاى با ميتراژ اندك كه پخته شده اند ولى متاسفانه ، در اثر خاك و جبر فصلى طبيعت در حال از هم پاشى است.

بعد ازان بسوى دشت ، سنگموم وبه سمت والسوالى هاى مربوطه نه تنها خاكى است بلكه نقطه هاى كه خراب شده اند ، بدون تعمير باقى مانده است.

رفت و امد وسايل نقليه از منطقه به منطقه ديگر گاهى با منحرف شدن موتر از سرك ، با قربانى دادن پير جوان و كودك همراه بوده است.

مثال اين چنين حوادث درد ناك را در مناطق شهرستان و درين أواخر در كيان ميتوان نمونه آورد.

ارى ، مشكلات فروان درين منطقه ميتوان يافت ، اما اين مشت نمونه خروار است كه قلب هر انسان ازاد انديش را مى سوزاند.

تنها چيزيكه ازين غم اندكى ميكاهد، اميد وارى مردم به اينده است، انها هرگز از اينده اى شان دلسرد نيستند !

شخصى كه كمى مريض بود، گفتم چرا خودرا تداوى نمى كنيد، جوابم خنديد و گفت:" براى نواسه ام مصرف كنم بهتر است چرا كه او مكتب مى خواند!" اينده او برايم مهم است!

همه اين مردم را با اين انگيزه ميتوان يافت و اين مايه اميد وارى است.

به اميد روز كه تمام مناطق افغانستان بويژه اين منطقه محروم سر سبز و مظهر اميد وارى در عصر معاصر گردد.

در اخير دو قطعه عكس يكى ازمنطقه دشت و ديگرى يكى از مناطق دور براى شما عزيزان تقديم مى نمايم.
٢٢ سنبله ١٣٩٤ مطابق ١٣ ستامبر ٢٠١٥
منبع : sy javadi